Interview Fidan Ekiz

Afgelopen donderdag kon je de eerste aflevering van de documentaire zien die Fidan Ekiz heeft gemaakt. Heb je die nog niet gezien? Dan kun je hem zo bekijken via deze link. Maar lees eerst verder! Wie is Fidan Ekiz en waarom heeft ze deze documentaire gemaakt?

Fidan Ekiz is de initiatiefneemster en heeft een serie gemaakt over het worstelen met de Nederlandse gewoontes, zwaar werk en het overwinnen van depressies van de Turkse gastarbeiders.In deze documentaireserie zien we openhartige gesprekken met de ouders van Fidan Ekiz, hun vrienden en haar zussen vertellen over de verhuizing naar Nederland die ook Fidans leven drastisch beïnvloedde.

Hoe ben je op het idee gekomen om een documentaire over dit onderwerp te maken?

Zelf zie ik alle verhalen al snel als een film voor mij. Als klein meisje wilde ik al heel graag het verhaal van mijn ouders laten zien. Mijn ouders mistten hun familie in Turkije, voor hen was het onduidelijk of ze ooit zouden terugkeren. Ik zag hen worstelen met heftige gebeurtenissen.  Ik schreef toen ik in Istanbul werkte hier columns over. Mensen zeiden altijd: ‘Fidan, daar moet je wat mee doen!’ Zelf dacht ik dat niemand dat zou interesseren. De columns waren leuk om te lezen, maar een film?

Tijdens het luisteren naar het liedje van Frank Boeijen- Heimwee heb ik besloten er wat mee te doen. Dat lied inspireerde mij en was eigenlijk een vertaling van mijn gevoel.

Ik werkte toen als redacteur bij Pauw& Witteman en tijdens de zomerstop heb ik gevraagd of ze mij die zomer vrij wilden geven. Toen ik vertelde dat ik van plan was die zomer een documentaire wilde maken over dit thema waren ze er enthousiast over. Ze vroegen waarom ik hier niet eerder mee was gekomen. Ik was verrast en kon het niet geloven!

In je documentaire heb je openhartige gesprekken met je ouders, is je relatie met je ouders na het maken van de documentaire anders geworden?

Mijn relatie met mijn moeder was al heel open en close. Maar doordat je jezelf zo verdiept in de geschiedenis van je ouders, in de gevoelens die zij mee hebben gemaakt is de relatie nu wel veel closer. Onze gesprekken zijn veel openhartiger.

Mijn vader is meer gesloten, verwerkt de gebeurtenissen meer in zijn eentje. Doordat ik met mijn vader en zijn vrienden heb kunnen spreken ben ik de Turkse mannen wel meer gaan begrijpen. Ik heb een positievere kijk gekregen op de Turkse mannen. Voorheen begreep ik ze niet echt, ze stonden voor mij meer op een afstand. Zelf had ik meer gemeen met de Turkse vrouwen. Zij deden al het werk in mijn ogen. Maar doordat ik mijzelf nu meer heb verdiept in de gevoelens van de mannen heb ik meer sympathie voor hen gekregen. Mijn plaatje is nu compleet.

In je eerste aflevering zeg je dat je vader nooit wilde meewerken, hoe komt het eigenlijk dat je vader na 2 jaar besloot om toch wel mee te doen?

Ik heb mijn vader 2 jaar lang gestalkt. Erop aangedrongen dat hij mee moest doen. Ik vond het jammer dat hij niet mee wilde werken, en dat zag hij ook. De primaire reactie van mijn vader is altijd harder dan later. Ik denk dat hij na een poosje wel wilde meewerken toen hij zag dat ook zijn vrienden meewerkten aan dit project. Maar omdat hij eerst nee had gezegd wilde hij niet zelf met het initiatief komen om wel mee te doen.

Ik moest al heel lang wat regelen voor mijn vader, maar had het op dat moment erg druk. Toen hij vroeg wanneer ik dat voor hem kwam regelen in Rozenburg heb ik een deal met hem gesloten. Ik zou naar Rozenburg gaan om het voor hem te regelen en hij zou meewerken aan de documentaire.

Wat is jou het meest bijgebleven van de opnamen?

Wat mij het meest heeft geraakt zijn de emotionele interviews met de vriendinnen van mijn moeder. Soms na die gesprekken bleef het maar spoken door mijn hoofd.

Maar ook de depressies die de mannen meemaakten en de eenzaamheid die zij voelden. Dat wist ik helemaal niet…

Welke boodschap wil je de kijkers eigenlijk geven met deze documentaire?

In eerste instantie had ik eigenlijk geen boodschap. Ik wilde een close up van het leven van mijn ouders, een mooi portret. Ik wilde de kloof laten zien tussen Nederlanders en de Turken.

Heb je nog andere plannen voor de toekomst rondom dit thema?

Zelf zou ik dolgraag meer films willen maken, meer willen leren. Mensen vragen of er nog een vervolg komt op de kinderen van de gastarbeiders. Als daar een mogelijkheid voor bestaat zou ik dat graag willen doen.

Je hebt een periode gewerkt in Istanbul als verslaggever voel jij je ook thuis in Istanbul?

Als ik heel eerlijk ben voel ik mij meer thuis in Nederland. Toen ik in Istanbul werkte had ik het gevoel van ‘dit ken ik, dit weet ik’. Tussen de vier muren thuis ben ik heel Turks opgevoed. Maar ik kan meer met mijn nieuwsgierige gevoelens in Nederland. Dus tijdens mijn periode in Istanbul had ik wel een gemis naar Nederland. Waar je familie is, daar is ook je thuis volgens mij.

Fidan, hartelijk bedankt voor het beantwoorden van onze vragen! Is er nog iets wat je wilt toevoegen?

Ik wil heel graag Kees Schaap bedanken voor zijn hulp!

De eerste aflevering kun je via de link boven bekijken indien je hem hebt gemist.
De andere vier afleveringen zie je  elke donderdagavond om 21.15 bij de Vara op Nederland 2.

Comments

  1. Seray says

    Gercektende cok guzel roportaj olmus ayrica cok hos bir program olucak gibi..

  2. says

    Hebt u een paar keer op tv gezien.U lijkt mij een sympathieke, intelligente vrouw die duidelijk grootgebracht is in 2 culturen. Sommige aspecten herken ik duidelijk omdat ik behoor tot de 2e generatie Molukkers, die in grote getale in 1950/1951 naar Nederland zijn gekomen. Ik zou meer van u willen horen, uw ervaringen, worsteling, regelmatig gevoel van heimwee naar Istanbul, etc. etc.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *